Eind september deed ik mee met Big Art, de beurs voor grote kunst. Het evenement vindt steeds op een bijzondere locatie plaats en dit jaar was het Slotervaart, Amsterdam. Een voormalige ziekenhuis waarvan de twee bovenste verdiepingen, casco gestript, tijdelijk gebruikt worden voor kunstprojecten. Deze rauwe van haar geschiedenis ontdane plek was een prima omgeving om een grote sculptuur van karton te tonen. Karton heeft immers ook geen geschiedenis, het wordt doorgaans gebruikt om inhoud mee te verpakken, maar nu door mij ingezet om inhoud te maken.
On the Waterfront is de titel van het werk voor Big Art. Het is eigenlijk de verzamelnaam voor een aantal sculpturen die refereren aan mijn leven aan de Waal, met haar contrasten van licht en beweging van de rivier en de architectuur van bruggen en grootschalige waterwerken bij Nijmegen.
Een eerder gemaakt kleine bouwsel diende als uitgangspunt voor het grote werk. Leidend was de gedachte dat de toeschouwer eerst de witte sobere architectonische zijde van de sculptuur zou zien en vervolgens de kleurbeweging aan de binnenzijde.
Na een intensieve werkperiode was het werk klaar. Ik was tevreden, maar er ontbrak iets aan. Dat gevoel bleef het knagen, totdat op de dag van het demonteren van het werk voor het transport voor Big Art mijn blik viel op een aluminium wandpaneel dat in het atelier hing. Het is onderdeel van een grotere installatie The Pools of Light, ik haalde het van de muur een legde het in het werk. De ontbrekende schakel was gevonden.
De dagen dat ik aanwezig was bij Big Art bleek hoe belangrijk het paneel was. Bij plaatsing had ik de sculptuur zo gepositioneerd dat je eerst de witte buitenkant zou zien om vervolgens de rondgang te maken naar de kant met de kleur en schilderbeweging. Dit gebeurde ook, maar wat ik niet had verwacht was dat vrijwel iedereen in het werk keek waar het aluminium paneel lag.
Veel mensen bleven er langer naar staan kijken en met een aantal kwam ik in gesprek. De verhalen gingen vaak over beschutting, rust en geborgenheid. Ik vertelde ook over de ontstaansgeschiedenis van On the Waterfront, maar leerde daar terughoudend in te zijn nadat een bezoekster zei dat haar gedachten niet klopten nadat ze mijn uitleg had gehoord. Gelukkig heb ik haar kunnen overtuigen elk verhaal “klopt”. In haar geval het gevoel van geborgenheid dat ze kreeg en de gedachte aan haar hoogzwangere dochter toen ze in het werk keek. https://bigart.nu/
